Angelina Jolie publikon letrën prekëse nga një vajzë në Gaza, mesazhi që tronditi aktoren!

1

Disa javë më parë, Angelina Jolie, një aktiviste e njohur për të drejtat e njeriut, udhëtoi në Rafah, në kufirin midis Egjiptit dhe Gazës, për të përjetuar nga afër situatën humanitare.

Gjatë këtij misioni, ajo mori një letër prekëse nga një grua 26-vjeçare nga Gaza, e cila ka humbur babanë e saj në një sulm artilerie.

Kjo letër, e cila përshkruan realitetin e përditshëm të jetës në Gaza, e tronditi aktoren dhe e shtyu atë të ndajë përvojën e saj me botën.

“Ajo më tregoi se si është jeta e përditshme për të, familjen e saj dhe fqinjët e saj. Doja ta ndaja. Realiteti i tyre vazhdon, edhe pse vëmendja jonë është shpërqendruar në ngjarje të tjera të dëshpëruara që po zhvillohen në botë.”

“Në luftërat e mëparshme, mendonim se humbja ose vdekja ishte gjëja më mizore që mund t’i ndodhte dikujt në këtë vend. Besonim se ky ishte niveli më i lartë i dhimbjes dhe se asgjë nuk mund të ishte më keq. Por në këtë luftë zbuluam se ekziston diçka më e keqe se vdekja, të vazhdosh të jetosh pa shpirt, duke mbajtur një vuajtje aq të rëndë sa tonelatat e çimentos së tretur ku dikur ndodheshin qytetet tona. ”

“Në këtë luftë zbuluam se ekziston diçka më e keqe se vdekja, të vazhdosh të jetosh pa shpirt, duke mbajtur një vuajtje aq të rëndë sa tonelatat e çimentos së tretur ku dikur ndodheshin qytetet tona.”

“Rreth pesë muaj pas përfundimit të luftës, jeta në Gaza sot nuk ka të bëjë vetëm me mbijetesën ndaj bombardimeve, por me një sërë detajesh dobësuese që na ndjekin që nga momenti që zgjohemi. Gjërat e vogla që dikur ishin normale tani janë bërë jashtëzakonisht të vështira.”

Siç thotë kjo grua e re, ndër të tjera, “në kampet e mbipopulluara, historia fillon në mëngjes, ku njerëzit nuk zgjohen nga cicërimat e zogjve, por nga zhurma e vazhdueshme e fëmijëve dhe të rriturve që bërtasin ndërsa presin në radhë për ujë. Pasi marrin ujë, e çojnë atë në distanca të gjata nën diellin e nxehtë ose të ftohtin acarues.

Pastaj ka një radhë tjetër përpara kuzhinave të ndihmës humanitare, ku racionet ushqimore mezi mjaftojnë për të mbrojtur një fëmijë nga uria. Shumë fëmijë kanë harruar si është shkolla, si është të mbash një laps ose të vizatosh. Ëndrrat e tyre kanë qenë të kufizuara në sigurimin e një litri ujë ose një pjate me ushqim.”